Chapter 61அதிகாரம் 61 துணிகை Risk
Exposure to loss for possible gain.
601. Growth beyond safekeeping
விதையொன்று மண்ணுள் விழுந்தபின் காடாம்விதையொன்று கையில் விதை
vidhaiyondru mannul vizhundapin kaadaamvidhaiyondru kaiyil vidhai
One seed, fallen into the soil, becomes a forest. One seed held in the hand is a seed.
602. Experience changes value
மூழ்கா தவர்க்கு முழுநீர் வெறுங்குளம்மூழ்கி யெழுந்தார்க்கு மூச்சு
moozhkaa thavarkku muzhuneer verungulammoozhki yezhundaarkku mooschu
To those who never go under, a full pond holds nothing; to those who have gone under and come up, that same water is their breath.
In Tamil, breath also means life. What we plunge into means more to us than it ever did from outside.
603. Testing before stepping
கோல்நீட்டி ஆழம் அறிபவர்க்கு இல்லையாம்கால்நீட்டி ஆழ்ந்த இடர்
kolneetti aazham aripavarkku illaiyaamkaalneetti aazhnda idar
Those who test the depth with a pole never know the trouble of stepping in and sinking.
604. Misjudging what resists
அரந்தேய்க்கும் கல்லைக் கருதாது தேய்த்தார்அரமழிந்தார் கல்நின் றது
arandeykkum kallaik karudhaadhu theythaararamazhindaar kalnin radhu
Heedless of what it was, they filed at the stone that wears files down; their file was worn away, and the stone stood.
605. Using an opportunity
ஒருகாற்றே வீசினும் பாய்மடித்தான் நிற்பான்விரித்தான் கடப்பான் கடல்
orukaatre veesinum paaymadithaan nirpaanvirithaan kadappaan kadal
Though one wind blows, the man who has furled his sail stays where he is, and the man who has spread his sail crosses the sea.
606. Holding back costs too
விதைத்தாற் கெடுமெனவே வீணிற் புதைத்தார்விதையாமற் கெட்டதையும் பார்
vidhaithaar kedumenave veenir pudhaithaarvidhaiyaamar kettadhaiyum paar
‘Sown, the seed will perish,’ they said, and hid it away in vain. See, too, what perished unsown.
607. Trying a little first
நூலிழையைத் தோய்த்துநிறங் கண்டாள் பெருந்துணியைஆழ்த்துமுன் ஆய்ந்தாள் அறிவு
noolizhaiyaidh thoythunirang kandaal perunduniyaiaazhthumun aayndaal arivu
A woman dips one thread in the dye and looks at its colour before she plunges the great cloth: that is wisdom.
608. Chasing a loss
மணலில் சொரிந்தநீர் மீட்பான் சொரிவான்மணலே குடிக்கும் புனல்
manalil sorindaneer meedpaan sorivaanmanale kudikkum punal
Pouring again to win back the water poured into sand, he pours for the sand alone to drink.
609. Out of our hands
கைப்பிடி நெல்லைக் கவிழ்க்கும் விதைப்பவன்மைப்புயல் பார்க்கும் முகம்
kaippidi nellaik kavizhkkum vidhaippavanmaippuyal paarkkum mukam
The sower tipping out a handful of paddy has the face of one watching the ink-dark storm.
Once sown, the seed is at the weather’s mercy: a dark storm may bring the rain it needs, or ruin it.
610. Whose loss it is
அன்னையர் பொன்னை அடகுவைத்தான் மீட்டிலான்அன்னையர் கண்ணீர் அடகு
annaiyar ponnai adakuvaithaan meettilaanannaiyar kanneer adaku
He pawned the mothers’ gold and did not redeem it; the mothers’ tears are the pawn.
A pawned jewel stays with the lender until it is redeemed; in Tamil homes, the family gold is often the mothers’ own jewellery.