Preface
Inaikkural. The word inai holds more than one meaning. A companion walks beside you. A pair holds together and stays two. A link joins two things and leaves each one whole. Inaikkural is all of these. It stands beside the Thirukkural, takes its form, and turns that form toward the life of our own time.
The book contains 1,330 original couplets in Tamil, in kural venba, the meter of the Thirukkural. Beside each are a few lines of English.
You should know a little about me. Not a life story, just enough. From childhood I would drift off in the middle of ordinary things. Where do we come from? What is death? What is any of this for? I read what I could, across many traditions, never as a scholar. I trusted what I could see for myself, reason, and what living showed me. Over many years, that became a way of seeing. This book is that seeing given a form.
For years one thing has troubled me: how often we carry a teaching and no longer live by what it asks of us. Kindness in the mouth and cruelty in the hand, and no gap felt between them. How does that happen?
I began to think of it this way. Someone sees something true about how we live and finds a way to pass it on. Clear water. A vessel to carry it. A story, a saying, a practice. The vessel works. In time, though, it can come to matter more than what it carries, tended and guarded while the water goes untouched. It is easy to live beside it and never drink.
I wanted less between me and the water. So I went looking for a form spare enough to carry a thought and strict enough to test it. I found what I was looking for in a form I had known all my life: the Thirukkural. Two short lines and a strict meter. It asks its questions of this life, among people, and meets them in what we do. I did not bend it to fit me. I bent to it, and it held what I gave.
The architecture stays too. 133 chapters, ten verses to a chapter. One verse can make a claim. It takes ten to test it from every side. And the meter is not decoration. Kural venba is exacting, with a rule at nearly every turn. It threw out far more of my lines than it kept. The meter was only the first test. Whatever passed, I weighed again, asking whether it was true enough to keep and necessary enough to say.
The wisdom in this book did not begin with me. It was shaped by countless minds before me, named and unnamed. I was the filter it passed through, and what a filter keeps and turns away is its signature. The seeing is old. The choices are mine, and the burden of them is mine as well.
I don't live all of it yet. I still lose my temper. I still hold on when I should let go. I'm the first reader of this book, and its first student. I needed this too.
Ordinary life keeps asking the same questions. What to do with anger. Why envy eats from the inside. What a body becomes as it ages. When it's right to give way. These questions belong to no religion and exclude none. Whatever you hold sacred, they are already yours.
The English beside each verse is not a translation. It is one reading, set down to help you begin. A couplet this compressed holds more than one reading. A Tamil reader may take it another way. A later reader may find in it what I could not. The Tamil couplet is the poem, in the form it was made for. These verses were built for the ear first. If you know someone who reads Tamil, ask them to read one aloud. The sound is part of what the poem means.
The book begins with awareness. From there it moves through the forces that shape a life: desire, conscience, character, the body, work, wealth, and the life we make among others. Then it turns toward the closer bonds: affection, trust, intimacy, family, separation, loss, and what stays unfinished. I did not tie it off at the end. Neither does a life. Start anywhere you like. It was built to be read in order, but it will meet you wherever you open it.
What this book receives from the Thirukkural is its form. It does not translate or retell that work, or follow it verse by verse. We remember Thiruvalluvar for what he said, but one of his great gifts to us is the extraordinary machine for thought he built: a form of compression, balance, and force that has endured for two thousand years. It can still carry the life of now. That is one of Tamil's great inheritances: its classical forms can still bear new work.
Krishna
முன்னுரை
இணைக்குறள். 'இணை' என்ற சொல் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பொருள்களைத் தாங்கி நிற்கிறது. உடன் நடப்பதும் இணை. எதிரே நின்று ஈடுகொடுப்பதும் இணை. இரண்டையும் பிணைத்து, ஒவ்வொன்றும் தனித்து நிற்க இடமளிப்பதும் இணை. திருக்குறளுக்கு இந்நூல் அப்படி ஓர் இணை. தொன்னூலின் அருகில் நிற்கிறது. அதன் வடிவத்தைக் காக்கிறது. பார்வையை மட்டும் இன்றைய வாழ்வின் பக்கம் திருப்புகிறது.
இதில் உள்ளவை 1,330 குறள்கள். எல்லாமே திருக்குறள் பாடப்பட்ட அதே குறள் வெண்பாவில் அமைந்தவை. ஒவ்வொரு குறளின் அருகிலும் சில ஆங்கில வரிகள் உள்ளன.
இதை எழுதியவனைப் பற்றிச் சிறிது சொல்ல வேண்டும். முழு வாழ்க்கைக் கதை அல்ல; தேவையான அளவுக்கு மட்டும். சிறுவயதிலிருந்தே, எதைச் செய்துகொண்டிருந்தாலும் நடுவில் மனம் எங்கோ போய்விடும். நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்? மரணம் என்றால் என்ன? இதெல்லாம் எதற்காக? பல மரபுகளையும் படித்தேன், அறிஞனாக அல்ல. நானே கண்டதையும், என் பகுத்தறிவையும், வாழ்க்கை கற்றுத்தந்ததையுமே நம்பினேன். ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, அதுவே என் பார்வையாயிற்று. அந்தப் பார்வைக்குக் கிடைத்த வடிவம்தான் இந்நூல்.
நெடுநாளாக ஒரு முரண் என் மனத்தை உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. நல்லுரையைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டே, அது சொல்லும் வழியை விட்டு எத்தனை முறை விலகிவிடுகிறோம்! வாயில் கனிவும் கையில் கொடுமையும் இருந்தும், இரண்டுக்கும் உள்ள இடைவெளி நமக்கு உறைப்பதில்லை. இது எப்படி நிகழ்கிறது?
இதை நான் இப்படிப் பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஓர் உண்மையைக் கண்டவர், அதைப் பிறருக்குக் கொண்டுசேர்க்க ஒரு வழியைத் தேடுகிறார். அந்த உண்மைதான் தாகம் தீர்க்கும் தூய நீர். அதைக் கொண்டுசேர்க்கும் வழிதான் கலசம். கதை, சொல், வழக்கம் என அது எதுவாகவும் இருக்கலாம். கலசம் நீரைக் கொண்டுசேர்க்கிறது. ஆனால் நாள் செல்லச் செல்ல, நீரைவிடக் கலசமே பெரிதாகிவிடுகிறது. கலசத்தைக் கட்டிக் காக்கிறோம்; நீரைத் தொடுவதே இல்லை. நீரின் அருகிலேயே வாழ்ந்துகொண்டு, ஒரு மிடறுகூடப் பருகாமல் போய்விடுவது எளிதுதான்.
எனக்கும் நீருக்கும் இடையே உள்ள திரை விலக வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஓர் எண்ணத்தைச் சுருக்கமாகச் சுமக்கவும், அதைக் கடுமையாகச் சோதிக்கவும் ஏற்ற ஒரு வடிவத்தைத் தேடினேன். என் வாழ்நாளெல்லாம் உடனிருந்த ஒரு வடிவத்திலேயே நான் தேடியது கிடைத்தது. அது திருக்குறள். இரண்டே சிறிய அடிகள், கடுமையான யாப்பு. மண்ணில் நின்று, மக்கள் நடுவே நின்று, நம் அன்றாடச் செயல்களின் வழியாகவே வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்புகிறது குறள். எனக்காக நான் அதன் வடிவத்தை வளைக்கவில்லை. அதற்கு நான் வளைந்து கொடுத்தேன்; நான் சொல்ல வந்ததை அது தாங்கிக்கொண்டது.
அதன் அமைப்பையும் அப்படியே வைத்துக்கொண்டேன். 133 அதிகாரங்கள், அதிகாரத்துக்குப் பத்துக் குறள்கள். ஒரு குறள் ஒரு கருத்தை முன்வைக்கலாம். ஆனால் பத்துக் கோணங்களில் பார்த்தால்தான் அதை முழுமையாகச் சோதிக்க முடியும். யாப்பு அலங்காரம் அல்ல. குறள் வெண்பா மன்னிக்காது; ஒவ்வொரு அசைக்கும் விதி உண்டு. அது ஏற்றுக்கொண்ட வரிகளைவிட நான் தூக்கி எறிந்த வரிகளே பல மடங்கு. யாப்பு என்பது முதல் சோதனை மட்டும்தான். யாப்பைத் தாண்டி வந்த வரிகளையும், வைத்துக்கொள்ளத் தக்க உண்மையா, சொல்லியே ஆக வேண்டியதா என்று மீண்டும் சீர்தூக்கிப் பார்த்தேன்.
இந்நூலில் உள்ள மெய்யறிவு என்னிடமிருந்து தொடங்கவில்லை. எனக்கு முன் வாழ்ந்த எண்ணற்றோர் வார்த்தெடுத்த மெய்யறிவு அது; அவர்களில் பெயர் தெரிந்தவர்களும் உண்டு, தெரியாதவர்களும் உண்டு. அதை வடிகட்டி இங்கே தருபவன் மட்டுமே நான். ஒரு வடிகட்டியை அறிய, அது எதைத் தடுத்து வைத்துக்கொள்கிறது, எதை ஊடே விடுகிறது என்று பார்த்தால் போதும். இந்தப் பார்வை தொன்மையானது. ஆனால் எதை ஏற்றுக்கொள்வது என்று முடிவுசெய்தது நான்தான்; அந்த முடிவுகளின் பொறுப்பும் என்னுடையதே.
இதில் சொன்னபடியெல்லாம் நான் இன்னும் வாழ்ந்துவிடவில்லை. சினம் இன்னும் வருகிறது. பற்றை விட நினைத்தாலும் மனம் விடுவதில்லை. இந்நூலின் முதல் வாசகன் நான்தான். முதல் மாணவனும் நான்தான். எனக்கும் இது தேவைப்பட்டது.
அன்றாட வாழ்க்கை சில கேள்விகளைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. கோபத்தை என்ன செய்வது? பொறாமை ஏன் உள்ளிருந்து அரிக்கிறது? மூப்படையும் உடலுக்கு என்ன ஆகிறது? எப்போது விட்டுக்கொடுப்பது சரி? இந்தக் கேள்விகள் எந்த மதத்துக்கும் சொந்தமில்லை; எந்த மதத்துக்கும் அன்னியமும் இல்லை. நீங்கள் எதைப் புனிதமாகக் கருதினாலும், இந்தக் கேள்விகள் உங்கள் வாழ்விலும் ஏற்கெனவே எழுந்திருக்கும்.
ஒவ்வொரு குறளின் அருகிலும் உள்ள ஆங்கிலம் அதன் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல. தமிழ் அறியாதவர்கள் உள்ளே நுழைய உதவுவதற்காக, ஒவ்வொரு குறளுக்கும் நான் கொண்ட ஒரு பொருளை ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கிறேன். இத்தனை சுருக்கமான இரண்டு அடிகளுக்குள்ளும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பொருள் அடங்கியிருக்கும். தமிழில் படிக்கும் நீங்கள் இதில் வேறொரு பொருளைக் காணலாம். பிற்காலத்தில் இதைப் படிப்பவர், நான் காணத் தவறிய ஒன்றையும் இதில் கண்டடையலாம். இந்தக் குறள்கள் வாய்விட்டுப் படித்துக் கேட்பதற்காகப் படைக்கப்பட்டவை. ஒன்றிரண்டு குறள்களையாவது உரக்கப் படித்துப் பாருங்கள். குறளின் பொருள் அதன் ஓசையிலும் இருக்கிறது.
இந்நூல் விழிப்புணர்வில் தொடங்குகிறது. அடுத்து, வேட்கை, மனசாட்சி, குணம், உடல், உழைப்பு, செல்வம், பிறரோடு கூடி வாழ்தல் என, ஒரு வாழ்வை உருவாக்கும் விசைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறது. பின், பாசம், நம்பிக்கை, நெருக்கம், குடும்பம், பிரிவு, இழப்பு, முடிவுறாமல் எஞ்சி நிற்பவை என நெருங்கிய உறவுகளின் பக்கம் திரும்புகிறது. இறுதியில் இதற்கு நான் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவில்லை. வாழ்க்கையும் அப்படி முற்றுப்பெறுவதில்லையே. எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் தொடங்குங்கள். வரிசையாகப் படிப்பதற்காகவே நூலை அமைத்தேன்; ஆனாலும் எந்தப் பக்கத்தைத் திறந்தாலும், அது உங்களோடு பேசும்.
திருக்குறளிலிருந்து இந்நூல் பெற்றுக்கொண்டது அதன் வடிவம் மட்டுமே. அதை நான் மொழிபெயர்க்கவோ, அதன் கருத்துகளை மறுபடி சொல்லவோ, ஒவ்வொரு குறளையும் பின்பற்றி எழுதவோ இல்லை. திருவள்ளுவர் சொன்ன கருத்துகளுக்காக அவரை நாம் நினைவில் வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் சிந்தனையைச் செறிவாகச் சொல்ல அவர் உருவாக்கித் தந்த குறள் வடிவமும் அவரது பெருங்கொடைகளில் ஒன்று. சுருக்கமும், சமநிலையும், வீச்சும் கொண்ட அந்த வடிவம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக நிலைத்து நிற்கிறது. அதில் இன்றைய வாழ்வையும் சொல்ல முடிகிறது. இன்றும் புதிய படைப்புகளைத் தாங்கும் வலிமை தமிழின் செவ்வியல் வடிவங்களுக்கு உண்டு. தமிழின் பெருஞ்செல்வம் அது.
கிருஷ்ணா