Chapter 21அதிகாரம் 21 வருத்தம் Regret
Sorrow over what one did or left undone.
201. Loss fills the mind
நிறைகுடம் கைக்கிருக்க நீர்ப்பாழ்க் குடத்தின்குறையழுவான் கொட்டும் குடம்
niraikudam kaikkirukka neerppaazhk kudathinkuraiyazhuvaan kottum kudam
With a full pot in his hand, he weeps over the emptied pot, while the pot he holds pours away.
202. Returning to old hurt
ஆறிய புண்ணைத் தொடர்ந்து சொறிபவற்குமாறிய தோலே பகை
aariya punnaidh thodarndu soripavarkumaariya thole pakai
To one who keeps scratching a healed wound, the changed skin itself is the enemy.
Once a wound heals, skin covers it. To the hand that keeps going back, that skin is what stands in the way.
203. Cruel words hurt back
கேட்டவர் நெஞ்சிற் கிடக்கும் கொடுஞ்சொல்லைச்சூட்டியவர் நெஞ்சிற் சுடும்
kettavar nenjir kidakkum kodunjollaissoottiyavar nenjir sudum
The cruel word that lies in the heart of the one who heard it burns in the heart of the one who laid it there.
204. Compassion comes late
கடிந்தபின் தோன்றும் இரக்கமே காலம்கடந்தபின் தோன்றும் மழை
kadindapin thondrum irakkame kaalamkadandapin thondrum mazhai
The pity that comes after a scolding is the rain that comes after its season has passed.
205. Words left unsaid
சொல்வதற்கு நாளிருந்தும் சொல்வதற்கு வாய்வந்தும்சொல்லாமை தின்ற சுவை
solvadharku naalirundum solvadharku vaayvandumsollaamai thindra suvai
There was a day to say it; the words had reached the tongue; and the silence ate their taste.
206. Letting go takes more
விடுத்தேன் எனவே துடைத்த பலகைஎடுத்தெழுதும் நெஞ்சின் எழுத்து
viduthen enave thudaitha palakaieduthezhudhum nenjin ezhuthu
I wiped the slate clean, saying ‘I have let go’; the heart’s writing takes up that same slate and writes on it again.
207. Praise held back
மண்மேல் நடப்பவர்க்கு மாண்புரைக்க அஞ்சுவார்மண்ணுக்குள் சொல்வர் அழுது
manmel nadappavarkku maanpuraikka anjuvaarmannukkul solvar azhudhu
Those who fear to speak the worth of those who walk the earth will speak it, weeping, under it.
208. Imagining what went untried
போட்டவிதை முற்றிநிற்கும் போடாத நெஞ்சமோகாட்டை வளர்க்கும் கனா
pottavidhai mutrinirkum podaadha nenjamokaattai valarkkum kanaa
The sown seed stands ripe; the heart that never sowed grows a forest of dream.
209. It was within reach
கைநீட்டின் எட்டும் கனியைக் கடந்தார்க்குக்கைசுட்டு நிற்கும் நினைவு
kaineettin ettum kaniyaik kadandaarkkukkaisuttu nirkum ninaivu
For those who passed by fruit within a hand’s reach, the memory stays, burning the hand.
210. Needing what we destroyed
புணையெரித் தான்கரையில் வெள்ளம் வருநாள்துணையிலான் மூழ்கும் துயர்
punaiyeridh thaankaraiyil vellam varunaalthunaiyilaan moozhkum thuyar
He who burned his raft on the shore knows, the day the flood comes, the sorrow of drowning unaided.