205. Words left unsaid

சொல்வதற்கு நாளிருந்தும் சொல்வதற்கு வாய்வந்தும்சொல்லாமை தின்ற சுவை

solvadharku naalirundum solvadharku vaayvandumsollaamai thindra suvai

There was a day to say it; the words had reached the tongue; and the silence ate their taste.

206. Letting go takes more

விடுத்தேன் எனவே துடைத்த பலகைஎடுத்தெழுதும் நெஞ்சின் எழுத்து

viduthen enave thudaitha palakaieduthezhudhum nenjin ezhuthu

I wiped the slate clean, saying ‘I have let go’; the heart’s writing takes up that same slate and writes on it again.

207. Praise held back

மண்மேல் நடப்பவர்க்கு மாண்புரைக்க அஞ்சுவார்மண்ணுக்குள் சொல்வர் அழுது

manmel nadappavarkku maanpuraikka anjuvaarmannukkul solvar azhudhu

Those who fear to speak the worth of those who walk the earth will speak it, weeping, under it.