206. Letting go takes more

விடுத்தேன் எனவே துடைத்த பலகைஎடுத்தெழுதும் நெஞ்சின் எழுத்து

viduthen enave thudaitha palakaieduthezhudhum nenjin ezhuthu

I wiped the slate clean, saying ‘I have let go’; the heart’s writing takes up that same slate and writes on it again.

207. Praise held back

மண்மேல் நடப்பவர்க்கு மாண்புரைக்க அஞ்சுவார்மண்ணுக்குள் சொல்வர் அழுது

manmel nadappavarkku maanpuraikka anjuvaarmannukkul solvar azhudhu

Those who fear to speak the worth of those who walk the earth will speak it, weeping, under it.

208. Imagining what went untried

போட்டவிதை முற்றிநிற்கும் போடாத நெஞ்சமோகாட்டை வளர்க்கும் கனா

pottavidhai mutrinirkum podaadha nenjamokaattai valarkkum kanaa

The sown seed stands ripe; the heart that never sowed grows a forest of dream.