208. Imagining what went untried

போட்டவிதை முற்றிநிற்கும் போடாத நெஞ்சமோகாட்டை வளர்க்கும் கனா

pottavidhai mutrinirkum podaadha nenjamokaattai valarkkum kanaa

The sown seed stands ripe; the heart that never sowed grows a forest of dream.

209. It was within reach

கைநீட்டின் எட்டும் கனியைக் கடந்தார்க்குக்கைசுட்டு நிற்கும் நினைவு

kaineettin ettum kaniyaik kadandaarkkukkaisuttu nirkum ninaivu

For those who passed by fruit within a hand’s reach, the memory stays, burning the hand.

210. Needing what we destroyed

புணையெரித் தான்கரையில் வெள்ளம் வருநாள்துணையிலான் மூழ்கும் துயர்

punaiyeridh thaankaraiyil vellam varunaalthunaiyilaan moozhkum thuyar

He who burned his raft on the shore knows, the day the flood comes, the sorrow of drowning unaided.