Chapter 19அதிகாரம் 19 மனசாட்சி Conscience
The inner judge of one's own acts.
181. Our own witness
கள்ளன் நடந்தான் ஒலியில்லா நின்றுகேட்டான்உள்ளே ஒலிக்கும் அடி
kallan nadandaan oliyillaa nindrukettaanulle olikkum adi
The thief walked without a sound, then stopped to listen; inside, a footstep fell.
182. Failing our own judgment
ஊர்முன்னர்த் தோற்றால் உடையிழப்பான் தன்முன்னர்த்தோற்றானோ தோலிழப் பான்
oormunnarth thotraal udaiyizhappaan thanmunnarththotraano tholizhap paan
Defeated before the town, a man loses his garment; defeated before himself, will he not lose his skin?
183. Guilt outlasts the act
ஒருமுறை வீசினான் வாளை இருகையும்தாங்குமோர் வாழ்நாள் முழுது
orumurai veesinaan vaalai irukaiyumthaangumor vaazhnaal muzhudhu
He swung the sword once; both his hands bear it his whole life.
184. Comfort cannot quiet conscience
பஞ்சணை மேலுறக்கம் கொள்ளும் ஒருமணல்நெஞ்சமெல்லாம் தட்டும் விழிப்பு
panjanai melurakkam kollum orumanalnenjamellaam thattum vizhippu
A single grain of sand lies sleeping on a cotton bed, and it knocks the whole heart awake.
The tiny grain rests at ease on the soft bed, while the heart it touches gets no sleep.
185. Worth without a certificate
சான்றோர் எனப்படுவார் சான்றிதழ் வேண்டாதார்சான்றாவர் தந்நெஞ்சின் முன்
saandror enappaduvaar saandridhazh vendaadhaarsaandraavar thannenjin mun
Those called the worthy need no certificate; before their own heart, they are their own testimony.
186. Lies unsettle us first
பொய்தொடு முன்னர்ப் புழுங்கும் நுதல்வேர்வைமெய்தொட லாலும் அரிது
poythodu munnarp puzhungum nudhalvervaimeythoda laalum aridhu
Before a lie is even on the lips, hot sweat breaks on the brow; truth on the lips seldom brings that sweat.
187. Leaving ourselves unexamined
ஊர்நடுவே நின்றான் பிறர்க்கு வழக்குரைக்கஊர்கடந்தோ டும்தன் வழக்கு
oornaduve nindraan pirarkku vazhakkuraikkaoorkadando dumthan vazhakku
He takes his stand in the town square to plead the cases of others; his own case runs off out of town.
188. Familiar wrongs sting less
பழக்க மறைக்கும் பெரும்புண் புதிதாய்ச்சுருக்கென் றெழும்சிறு கீறு
pazhakka maraikkum perumbun pudhidhaayssurukken rezhumsiru keeru
Habit hides the great wound; a small fresh scratch flares up and stings.
189. Praise leaves faults intact
பொன்னென் றெடுத்தார் புறத்தார் எடுத்தவன்தன்னுள் அறிவான் களிம்பு
ponnen reduthaar purathaar eduthavanthannul arivaan kalimbu
Others hold it up as gold; the one who holds it knows, within himself, the tarnish.
190. Fearing the wrong mockery
ஊர்சிரித்தா லஞ்சுவார் ஊர்துயின்றால் நெஞ்சுள்ளேயார்சிரிக்கும் என்றறியார் தாம்
oorsirithaa lanjuvaar oorthuyindraal nenjulleyaarsirikkum endrariyaar thaam
They fear the laughter of the town; when the town sleeps, they do not know who laughs within their heart.
The town’s laughter stops when the town sleeps; the laughter in the heart needs no waking crowd.