Chapter 115அதிகாரம் 115 உடனிருப்பு Presence
Being wholly here, with someone.
1141. Being truly there
வந்தா ரெனல்வே றிருந்தா ரெனல்வேறுவந்திருந்தா ரென்ப தரிது
vandaa renalve rirundaa renalveruvandirundaa renpa tharidhu
To say someone came is one thing, and to say they were there is another; to be able to say they came and were there is rare.
1142. Close but apart
உடல்நெருங்கி நெஞ்சம் நெருங்கா திருப்பின்கடல்நெருங்கி வாழும் கரை
udalnerungi nenjam nerungaa thiruppinkadalnerungi vaazhum karai
Bodies drawn near while hearts stay apart: the shore that lives beside the sea.
1143. Presence is enough
கன்றுமோந் தால்சுரக்கும் பால்போல் அவர்முன்னேநின்றதே போதும் மனம்
kandrumon thaalsurakkum paalpol avarmunnenindradhe podhum manam
As milk flows when a calf merely nuzzles, so just to stand before that person is enough for the heart.
1144. Comfort in holding
அணைத்தவன் கைநெகிழ்ந்தால் ஆறாகும் கண்ணீர்அணைத்திருந்தால் ஆறும் துயர்
anaithavan kainekizhndaal aaraakum kanneeranaithirundaal aarum thuyar
If his embracing hand slackens, tears become a river; if he keeps holding on, grief subsides.
1145. Wholly beside someone
கட்டிலின் பக்கம் விழித்தாள் இரவெல்லாம்மூச்செண்ணும் தாயின் செவி
kattilin pakkam vizhithaal iravellaammooschennum thaayin sevi
She stayed awake beside the bed all night, a mother’s ear counting the breaths.
1146. Becoming the remedy
மருந்தளிக்கும் கையவள்தன் மைந்தன்நோய் தீர்க்கும்மருந்தவளே யாவாள் மறந்து
marundalikkum kaiyavalthan maindannoy theerkkummarundavale yaavaal marandu
The mother whose hand gives medicine becomes, all unmindful, the very medicine that cures her son’s illness.
1147. Presence as a gift
பண்டமிலை யென்றுகை பற்றுவார் பற்றியகையே பெருங்கொடை யாம்
pandamilai yendrukai patruvaar patriyakaiye perungodai yaam
Saying “I have nothing to give,” they take a hand, and that clasp itself is the great gift.
1148. Putting someone off
கண்முன்னே நிற்பவரை நாளைக்கென் றெண்ணுவாள்புண்மேற் புதைத்த மணல்
kanmunne nirpavarai naalaikken rennuvaalpunmer pudhaitha manal
The one standing before her she puts off till tomorrow: sand heaped over a wound.
1149. Living here now
வேருக்கு நேற்றைக் களிமண் நினைவில்லைநீருள் நுழைவதே வேர்
verukku netraik kaliman ninaivillaineerul nuzhaivadhe ver
The root has no memory of yesterday’s clay; a root is its reaching into water.
A root grows only at its tip, always pressing into fresh, moist ground.
1150. Touch over counsel
அகலிருந்து சொல்லும் அருமருந்தின் நன்றேஉடனிருந்து வைக்கும் விரல்
akalirundu sollum arumarundin nandreudanirundu vaikkum viral
Better than a rare remedy spoken from afar is the finger laid by one who stays close.