1147. Presence as a gift

பண்டமிலை யென்றுகை பற்றுவார் பற்றியகையே பெருங்கொடை யாம்

pandamilai yendrukai patruvaar patriyakaiye perungodai yaam

Saying “I have nothing to give,” they take a hand, and that clasp itself is the great gift.

1148. Putting someone off

கண்முன்னே நிற்பவரை நாளைக்கென் றெண்ணுவாள்புண்மேற் புதைத்த மணல்

kanmunne nirpavarai naalaikken rennuvaalpunmer pudhaitha manal

The one standing before her she puts off till tomorrow: sand heaped over a wound.

1149. Living here now

வேருக்கு நேற்றைக் களிமண் நினைவில்லைநீருள் நுழைவதே வேர்

verukku netraik kaliman ninaivillaineerul nuzhaivadhe ver

The root has no memory of yesterday’s clay; a root is its reaching into water.

A root grows only at its tip, always pressing into fresh, moist ground.