Chapter 129அதிகாரம் 129 இழப்பு Loss
Losing what one had.
1281. Support taken for granted
நின்றார் நிழலென் றறியார் நிழல்நீங்கின்நின்ற இடமும் வெயில்
nindraar nizhalen rariyaar nizhalneenginnindra idamum veyil
Those who stand in the shade do not know it is shade; if the shade goes, even the place where they stood turns to glare.
1282. Noticed as it leaves
அணிந்த வளையலின் ஆர்ப்பறியாள் கையில்கழன்றவுடன் கேட்கும் ஒலி
aninda valaiyalin aarppariyaal kaiyilkazhandravudan kedkum oli
She does not notice the jingle of the bangle she wears; the moment it slips from her hand, she hears a sound.
1283. The loss stays
நிற்கும் பொருளென் றிருந்தார்க்கு நீங்கியபின்நிற்கும் பொருளே இழவு
nirkum porulen rirundaarkku neengiyapinnirkum porule izhavu
For those who believed what they had was what lasts, once it has gone, what lasts is the loss.
1284. Loss adds weight
தூணொன்று சாய்ந்ததை வாயால் உரைக்காரேல்தோளால் உரைப்பர் சுமை
thoonondru saayndadhai vaayaal uraikkaareltholaal uraippar sumai
If the mouth does not tell that the pillar has given way, the shoulder tells it with the load it carries.
1285. Reckoning after destruction
நின்றமரம் வெட்டியபின் நேர்வளையம் எண்ணுவார்கொன்றபின் கூறுவார் மூப்பு
nindramaram vettiyapin nervalaiyam ennuvaarkondrapin kooruvaar mooppu
After the standing tree is cut down, they count its rings; after a life is taken, they speak of its age.
A felled tree’s growth rings, counted on the stump, show its years.
1286. Undone in a moment
இரவெலாம் நூற்ற சிலந்தி விரலொன்றுசென்றிடச் சிந்தும் அது
iravelaam nootra silandi viralondrusendridas sindum adhu
A spider spins all night; one finger passes through, and what it spun scatters.
1287. Missing the weight
சுமையிருந்த நாளின் சுவடறியும் தோளேசுமையற்ற நாளின் சுமை
sumaiyirunda naalin suvadariyum tholesumaiyatra naalin sumai
The shoulder knows the trace of the days it carried a burden; on the day with no burden, that shoulder is the burden.
1288. What remains changed
அழுத்தியகை போயினும் அம்மியிலோர் பள்ளம்அழுத்திய கைபோல் நிலை
azhuthiyakai poyinum ammiyilor pallamazhuthiya kaipol nilai
The hand that pressed has gone; the hollow in the grinding stone stays, as though the hand still pressed.
Spices are ground by hand on a flat stone; years of pressing wear a hollow into it.
1289. Loss measures presence
ஒளியிழந்தால் தோன்றும் இருள்முன் னிருந்தவெளிச்சத் தளவே இருள்
oliyizhandaal thondrum irulmun nirundavelischadh thalave irul
When light is lost, darkness appears, and the darkness is exactly as great as the light that was there before.
1290. A place holds absence
ஒருவர் அகன்ற வெறுஞ்சுவர் பேசும்இருவர் இருந்த இடம்
oruvar akandra verunjuvar pesumiruvar irunda idam
One has gone from where two once lived; the bare wall speaks.