Chapter 120அதிகாரம் 120 அக்கறை Care
Looking after another's needs over time.
1191. The weight of asking
தாங்கும் மரமறியா தென்னாம் தளர்கொடிக்குத்தாங்கென்னும் சொல்லின் எடை
thaangum maramariyaa thennaam thalarkodikkudhthaangennum sollin edai
The tree that holds the drooping vine does not know how much the words ‘Hold me’ weigh for the vine.
1192. The carer’s own
அடுத்தவர்க்கோர் நோய்தீர்ப்பாள் ஆங்கவள்நோய்ச் சேயைஎடுத்தணைப்பார் இல்லா இரவு
aduthavarkkor noytheerppaal aangavalnoys seyaieduthanaippaar illaa iravu
She cures another’s illness; her own child, ill, has no one to lift and hold it through the night.
1193. Shame of being lifted
விழுந்தவன் கையேற்றான் மேலேறும் பாரம்விழுந்தவன் நெஞ்சேறும் நாண்
vizhundavan kaiyetraan melerum paaramvizhundavan nenjerum naan
Onto the man who takes the fallen one’s hand, a weight climbs; into the fallen one’s heart, shame climbs.
The fall may be of body or of fortune. One verb of rising carries both the helper’s load and the fallen one’s shame.
1194. The duty of care
கொடியேறக் கொம்பு குனியு மதுவேகொடிநிற்கும் கொம்பின் கடன்
kodiyerak kombu kuniyu madhuvekodinirkum kombin kadan
The creeper climbs, the branch bends; that bending is the duty of the branch that holds it.
1195. The carer wears away
உப்பிட்டார் உப்பாய்க் கரைந்ததனை யாருணர்வார்செப்பாதே போம்துயர் அஃது
uppittaar uppaayk karaindadhanai yaarunarvaarseppaadhe pomthuyar adhu
Who sees that those who put in the salt have melted away as salt? That is a sorrow that passes without ever being told.
1196. Care changes hands
தன்னிரு கால்மேல் நிறுத்தியவர் கால்தளர்ந்தால்தன்னிரு தோள்மேல் சுமை
thanniru kaalmel niruthiyavar kaalthalarndaalthanniru tholmel sumai
If the one who set you on your own two feet falters on his, he becomes a load on your own two shoulders.
1197. Wanting to be needed
வேண்டப் படுதல் விழைவார்க்கு ஈதலெலாம்தூண்டில் புழுவே யறி
vendap padudhal vizhaivaarkku eedhalelaamthoondil puzhuve yari
For those who long to be needed, all giving is nothing but the worm on a fishhook. Know this.
1198. No one carries them
தாங்கினார் தாங்கித் தளர்ந்தார் தளர்ந்தாரைத்தாங்குவா ரில்லாத நாள்
thaanginaar thaangidh thalarndaar thalarndaaraidhthaanguvaa rillaadha naal
They bore, and bore until they gave way; this is the day when no one bears those who have given way.
1199. Visiting and tending
காண வருவார் கணக்கிலார் நாடொறும்பேண வருவார் சிலர்
kaana varuvaar kanakkilaar naadorumpena varuvaar silar
Countless come to see; day after day, few come to tend.
1200. Noticed when missing
ஊட்டுநாள் ஊட்டறியார் ஊட்டாத நாளறிவார்ஊட்டாமை சொல்லுவ தூண்
oottunaal oottariyaar oottaadha naalarivaaroottaamai solluva thoon
On the days they are fed, they do not notice the feeding; on the day they are not, they notice: it is not being fed that speaks of the food.