1191. The weight of asking

தாங்கும் மரமறியா தென்னாம் தளர்கொடிக்குத்தாங்கென்னும் சொல்லின் எடை

thaangum maramariyaa thennaam thalarkodikkudhthaangennum sollin edai

The tree that holds the drooping vine does not know how much the words ‘Hold me’ weigh for the vine.

1192. The carer’s own

அடுத்தவர்க்கோர் நோய்தீர்ப்பாள் ஆங்கவள்நோய்ச் சேயைஎடுத்தணைப்பார் இல்லா இரவு

aduthavarkkor noytheerppaal aangavalnoys seyaieduthanaippaar illaa iravu

She cures another’s illness; her own child, ill, has no one to lift and hold it through the night.

1193. Shame of being lifted

விழுந்தவன் கையேற்றான் மேலேறும் பாரம்விழுந்தவன் நெஞ்சேறும் நாண்

vizhundavan kaiyetraan melerum paaramvizhundavan nenjerum naan

Onto the man who takes the fallen one’s hand, a weight climbs; into the fallen one’s heart, shame climbs.

The fall may be of body or of fortune. One verb of rising carries both the helper’s load and the fallen one’s shame.