Chapter 102அதிகாரம் 102 விளையாட்டு Play
Doing something for its own sake.
1011. Play needs no purpose
பயனறியார் பிள்ளை பயனறிந்தார் ஆடார்பயனறியா ஆட்டம் பயன்
payanariyaar pillai payanarindaar aadaarpayanariyaa aattam payan
Those who reckon no use are children; those who reckon use do not play. Play that reckons no use is itself the use.
‘Children’ here means anyone who plays without counting what play is for, whatever their age.
1012. Too ashamed to play
ஆடற் கழகு விழுதலே நாணுவார்ஆடார் விழாரே அவர்
aadar kazhaku vizhudhale naanuvaaraadaar vizhaare avar
Falling is itself the beauty of play. The shamefaced do not play; they never fall.
1013. Discovery through play
நீர்க்காகத் தோண்டுவோர் நீர்க்குநிற்பர் தோண்டலுக்காய்த்தோண்டுவோர் காண்பர் நிலம்
neerkkaakadh thonduvor neerkkunirpar thondalukkaayththonduvor kaanpar nilam
Those who dig for water are bound to water; those who dig for the sake of digging see the earth.
1014. Shared joy without force
பந்தொன்று போதும் பகிர்ந்தாடும் இன்பம்வலிந்தால் வருவதன் று
pandondru podhum pakirndaadum inpamvalindaal varuvadhan ru
One ball is enough; the joy of shared play does not come by force.
1015. Childhood stays for life
சிறுவர் விளையாட்டில் தேயும் முழங்கால்பெரியார்க் கழியா வடு
siruvar vilaiyaattil theyum muzhangaalperiyaark kazhiyaa vadu
The knee that wears thin in children’s play becomes, on the grown, a scar that never fades.
1016. Absorbed in play
ஆடுவேன் என்றாள் அசைந்தாள் அசைவினுள்ஆடியவள் போனாள் அசைவு
aaduven endraal asaindaal asaivinulaadiyaval ponaal asaivu
‘I will dance,’ she said, and swayed; within the sway the dancer was gone. Only the sway.
1017. Seeing ourselves anew
கூத்தாடும் போதுடலே தானென்றாள் நின்றபின்பார்த்தாள்தன் கையைப் புதிது
koothaadum podhudale thaanendraal nindrapinpaarthaalthan kaiyaip pudhidhu
While she danced, she said, ‘I am my body.’ When she stopped, she looked at her own hand as if it were new.
1018. Making worlds from little
மண்ணிற் கிழித்தகோடு மாமதிலாய் நின்றதுகாண்கண்ணிற் கனவின் வலி
mannir kizhithakodu maamadhilaai nindradhukaankannir kanavin vali
See: a line scratched in the earth stood as a great wall, so strong is the dream in the eye.
1019. Play comes back
விளையாடல் கற்பிக்க வேண்டாதே மூத்தார்விளையாடல் மீண்டதே பார்
vilaiyaadal karpikka vendaadhe moothaarvilaiyaadal meendadhe paar
No one has to teach play: look, the elders are playing again.
1020. Enjoyment survives the loss
அலைகரைமண் மீண்டும் குவிக்குஞ் சிறுகைநிலையழிந்துந் தேயா நிறைவு
alaikaraiman meendum kuvikkunj sirukainilaiyazhindun theyaa niraivu
A small hand heaps the sand at the waves’ edge again; the shape comes undone, and still the fullness does not wane.