Chapter 15அதிகாரம் 15 நம்பிக்கை Hope
Expecting good not yet arrived.
141. Hope without denial
இலையுதிர் காலம் அறிந்தும் பெருமரம்நீர்குடிக்கும் நின்ற நிலத்து
ilaiyudhir kaalam arindum perumaramneerkudikkum nindra nilathu
Knowing the season when its leaves will fall, the great tree still drinks from the ground it stands in.
142. Hope in action
கன்றுவரு முன்னே சுரக்கும் கறவையின்நன்றுவரு முன்னே நடை
kandruvaru munne surakkum karavaiyinnandruvaru munne nadai
As a cow’s milk flows while her calf is still on its way to her, so our feet are on the road before the good arrives.
The Tamil word for ‘walk’ (nadai, a going) also means one’s conduct, one’s way of living.
143. A little sustains
அகலமெலாம் வற்றும் அழற்பொழுதில் பாறைச்சிறுகீறல் நீர்தரும் சால்
akalamelaam vatrum azharpozhudhil paaraissirukeeral neertharum saal
In the hour of heat the whole wide land dries up; a small crack in a rock runs with water.
144. Expecting an end
தீருமென் றால்நெருப்பும் தீண்டற் கினிதாகும்தீரா தெனின்பனியும் தீ
theerumen raalneruppum theendar kinidhaakumtheeraa theninpaniyum thee
If it is going to end, even fire is pleasant to the touch; if it is not, even frost is fire.
145. Seeking through darkness
நாற்றின் முனையிருளிற் றேடும் விடியலைத்தேடா விதைக்குள் இருள்
naatrin munaiyirulir redum vidiyalaidhthedaa vidhaikkul irul
In the dark, the tip of a sprout seeks the dawn; the seed that does not seek has the darkness inside it.
Both lie in the same dark soil: one seed has already put out a shoot, the other is still closed.
146. Hope has limits
கண்மூடி வீழ்ந்தார்க்குக் கைதாங்கும் நம்பிக்கைமண்மூடி வீழ்ந்தார்க்கு மண்
kanmoodi veezhndaarkkuk kaidhaangum nambikkaimanmoodi veezhndaarkku man
For those who fall with their eyes closed, hope is a hand that holds them up; for those who fall with earth closed over them, what meets them is earth.
Earth closed over someone is the picture of a grave. In Tamil, ‘eyes closed’ (kan moodi) and ‘earth closed’ (man moodi) differ by one sound.
147. Despair cannot predict
விடியா தெனவே இரவு உரைக்கும்உரைத்தல் இரவின் இயல்பு
vidiyaa thenave iravu uraikkumuraithal iravin iyalpu
Night always insists there will be no dawn; saying so is the nature of night.
148. Hope from others
தன்னம்பிக் கைதொலைந்தாள் நெஞ்சில் பிறர்வைத்தநம்பிக்கை வாழும் விதை
thannambik kaidholaindaal nenjil pirarvaithanambikkai vaazhum vidhai
She has lost her trust in herself; the trust others placed in her heart is a seed, and it is alive.
149. Possibility already within
புழுவுள் சிறகும் சிறகுள் பறப்பும்வழுவா திருக்கும் வழி
puzhuvul sirakum sirakul parappumvazhuvaa thirukkum vazhi
Within the grub, the wing; within the wing, the flight: this is the way that holds true.
A grub is the soft larva of an insect, before it has any wings.
150. Hope held quietly
காய்மண்ணில் வித்திட்டார் கண்ணீரைக் கேட்பதில்லைவாய்மூடிக் காக்கும் விதை
kaaymannil vithittaar kanneeraik kedpadhillaivaaymoodik kaakkum vidhai
The seed does not ask for the tears of those who sowed in parched ground; with its mouth closed, it guards the life within it.
The sowers have wept over the dry field, and to a seed tears would be water. Beneath, the seed lies still unopened.