95. Wealth outlives its keeper

புதைத்தான் புழுதியிற் பொன்னைப் புழுதியாய்ப்போனான் பொருளோ பிறர்க்கு

pudhaithaan puzhudhiyir ponnaip puzhudhiyaaypponaan porulo pirarkku

He buried his gold in the dust and went to dust himself. And what is that wealth to others?

Others: those who come after, if anyone ever finds where it lies.

96. Giving waits forever

ஈவதற்குப் போதுமெனில் என்றான் பொருள்குவிப்பான்ஈவதற்குப் போது மிலன்

eevadharkup podhumenil endraan porulkuvippaaneevadharkup podhu milan

‘If there is enough, I’ll give,’ says the man who heaps up wealth; he never has enough to give.

97. Taking another’s share

பொதுவிற் கவர்ந்தான் நிறையும் அளவேஎதிர்வீட்டு வற்றும் அடுப்பு

podhuvir kavarndaan niraiyum alaveedhirveettu vatrum aduppu

The fuller grows the man who grabbed from the common store, the colder grows the hearth across the way.