409. The body remembers home

பழகிய மண்ணின் மணத்தை மறந்தாள்மழையில் திரும்பிற்று மூக்கு

pazhakiya mannin manathai marandaalmazhaiyil thirumbitru mookku

She had forgotten the scent of the familiar soil; when the rain fell, her nose turned back to it.

410. No longer an outsider

ஆறு கடலில் கலந்ததெனின் ஆற்றின்நீர்வேறென் றறியா கடல்

aaru kadalil kalandadhenin aatrinneerveren rariyaa kadal

Once a river has mingled with the sea, the sea does not know the river’s water as separate from itself.

411. Ending is return

பூமலர்ந்து வாடும் மலர்வாடி வித்தாகும்போவதே மீண்டு வரல்

poomalarndu vaadum malarvaadi vithaakumpovadhe meendu varal

A flower blooms and withers, and the withered flower becomes seed. Going is coming back.