387. Who senses first

ஆநிரையின் காதசையும் புல்லினிலே பின்னரேஆய்ச்சிக்குத் தோன்றும் மழை

aaniraiyin kaadhasaiyum pullinile pinnareaayschikkudh thondrum mazhai

The herd’s ears twitch in the grass; only afterward does the herdswoman notice the rain.

388. Not ours alone

நம்வயல் நாமறிவோம் நம்வயலின் கீழ்வழியாய்த்தம்வயலும் கொள்ளும் எறும்பு

namvayal naamarivom namvayalin keezhvazhiyaayththamvayalum kollum erumbu

We know our field; along a path beneath our field, the ant holds a field of its own.

389. Others bear the loss

கொன்றான் மரமொன்று கொண்டான் விறகொன்றுநின்றார் நிழலிழந்தார் நூறு

kondraan maramondru kondaan virakondrunindraar nizhalizhandaar nooru

He killed one tree; he took one load of firewood; a hundred people standing there lost their shade.