301. Keeping ourselves unsettled

தெளிவிலை யென்றாள் கலக்கினாள் கைநீங்கச்சேறடங்கத் தேறும் கயம்

thelivilai yendraal kalakkinaal kaineengasseradangadh therum kayam

‘It is not clear,’ she said, and stirred it. Her hand withdrawn, the mud settles; the pond clears.

302. Claiming to be calm

அமர்ந்தே னெனவமரா நெஞ்சம் விளக்கைஅவிக்க விசிறும் புயல்

amarnde nenavamaraa nenjam vilakkaiavikka visirum puyal

‘I am settled,’ yet the heart does not settle: that heart is a storm, fanning to put out the lamp.

The words do not settle the unrest within; that unrest is itself the wind at the flame.

303. Knowing without words

சொல்லா திருக்கும் மரமறியும் மண்ணின்கீழ்சொல்லா திருக்கும் புனல்

sollaa thirukkum maramariyum manninkeezhsollaa thirukkum punal

The tree that keeps silent knows the water that keeps silent beneath the earth.