1298. Tears linger

மழைவிட்ட பின்னும் மரநிழலில் தூறும்அழுததுண்டு நெஞ்சமும் ஆங்கு

mazhaivitta pinnum maranizhalil thoorumazhudhadhundu nenjamum aangu

After the rain has stopped, water still drips in the shade of the tree; the heart too has known weeping like that.

1299. Grief becomes familiar

சொல்லிச் சொலிப்பழகும் செத்தார்பேர் நாவிற்குமெல்லத் தழும்பாகும் மேல்

sollis solippazhakum sethaarper naavirkumelladh thazhumbaakum mel

The name of the dead, said and said until it is familiar, in time thickens into a scar on the tongue.

1300. Understanding as grief eases

ஆறும் புனலின் அலையடங்கக் கல்தெரியும்ஆறும் துயரின் அறிவு

aarum punalin alaiyadangak kaltheriyumaarum thuyarin arivu

When the river’s waves settle, the stone beneath them shows; when grief settles, the understanding of it shows.