127. Making room for others

யானென்றான் நீங்கினர் நீயென்றான் நேர்வந்தார்தானென்றான் தன்னொடு தான்

yaanendraan neenginar neeyendraan nervandaarthaanendraan thannodu thaan

One man said ‘I’, and people left him; one said ‘you’, and people came near; one said ‘myself’, and was left alone with himself.

128. Looking beyond ourselves

கருவிழி தன்னைக் கருதா ததனால்கருவிழி காணும் உலகு

karuvizhi thannaik karudhaa thadhanaalkaruvizhi kaanum ulaku

The pupil of the eye does not regard itself, and so it sees the world.

129. Forgetting ourselves together

ஆலமர வேர்கள் பிணையுமிடம் ஒவ்வொருவேர்தானெனும் பேர்மறக்கும் மண்

aalamara verkal pinaiyumidam ovvoruverthaanenum permarakkum man

In the soil where banyan roots twine together, each root forgets the name it went by: ‘I’.