642. Gone is not finished

மண்ணில் புதைத்தது மாய்ந்ததென்றாள் காற்றெழுந்துகண்ணில் விழுந்ததுசாம் பல்

mannil pudhaithadhu maayndadhendraal kaatrezhundukannil vizhundadhusaam pal

She said what she had buried in the earth was gone; the wind rose, and what fell into the eye was ash.

Ash is what burning leaves behind, and it is light: a wind can lift it back out of loose earth.

643. Harm returns to the giver

வேப்பிலையை மென்றவன்கை வேறொருவர்க் கீந்தாலும்வாய்க்குத் திரும்பும் கசப்பு

veppilaiyai mendravankai veroruvark keendaalumvaaykkudh thirumbum kasappu

One who has chewed neem may hand it on to another; still the bitterness returns to the mouth that chewed.

Neem leaves are intensely bitter, and their taste lingers long after chewing.

644. Acts outlast us

செய்தான் இறந்தான் வினையோ இறவாதுநெய்யூற்றும் தீயாய் நிலைத்து

seythaan irandaan vinaiyo iravaadhuneyyootrum theeyaai nilaithu

The doer has died; the deed does not die. It endures like a fire with ghee poured into it.