494. Beyond familiar ground

கரைதொட்டாள் கற்கத் தொடங்கினாள் கற்றாள்கரையிழந்தாள் நூலின் நடு

karaidhottaal karkadh thodanginaal katraalkaraiyizhandaal noolin nadu

She touched the shore, began to learn, learned, and lost the shore in the middle of the book.

She set out from the shore she knew. Deep in the book, she is too far out to see it.

495. Room to keep learning

அறிவேன் எனற்றேங்கும் நீர்நிலையாம் என்றும்அறியேன் எனலோடும் ஆறு

ariven enatrengum neernilaiyaam endrumariyen enalodum aaru

‘I know’ is a pond of standing water; ‘I do not know’, always, a running river.

496. Naming what remains unknown

விளக்கொன்று வைத்தபின் மூலையில் நின்றஇருட்குப் பெயருண்டாம் அன்று

vilakkondru vaithapin moolaiyil nindrairudkup peyarundaam andru

On the day a single lamp is set down, the darkness standing in the corner comes to have a name.

When all is dark, nothing stands apart. Once a lamp is lit, the unlit corner shows as ‘the dark’ and can be named.