436. We miss our own decline

ஆடை நெகிழ்ந்ததன்று ஆள்நெகிழ்ந்தான் தன்னுடல்வாடிய நாளறியும் நோய்

aadai nekizhndadhandru aalnekizhndaan thannudalvaadiya naalariyum noy

His garment did not slacken; he did. The day his body wasted, the illness knew it.

His clothes hang loose because he has grown thin; the illness registers the wasting before he notices.

437. Confidence meets limits

தாங்கு மெனத்தலை சொல்லும் சுமையதனைத்தாங்கா தறியும் தசை

thaangu menathalai sollum sumaiyadhanaidhthaangaa thariyum thasai

The head says the load can be borne; the flesh, failing to bear it, knows.

438. Feeling the damage later

ஆடுங்கால் கேளா அடிமுறிவை ஆட்டமற்றநாளொன்றில் கேட்கும் எலும்பு

aadungaal kelaa adimurivai aattamatranaalondril kedkum elumbu

While the dancing lasts, a break in the step goes unheard; on a day when there is no dancing, the bone hears it.