394. Care without relief

பாய்ச்ச வழியின்றேல் வான்மழைநீர் வெள்ளமாம்தீர்க்கும் வழியிலா அன்பு

paayscha vazhiyindrel vaanmazhaineer vellamaamtheerkkum vazhiyilaa anpu

Rain from the sky, with no channel to lead it off, becomes a flood. And love with no way to ease it.

In Tamil one word, ‘way’, serves both lines: the channel the rain lacks is the way the love lacks.

395. Losing today already

இன்றுண்டு நாளை யிலையெனும் அச்சத்தால்இன்றுண்டு என்பதும் இல்

indrundu naalai yilaiyenum aschathaalindrundu enpadhum il

Through fear that what is here today is gone tomorrow, even its being here today is lost.

396. Worry locks again

திரும்பவும் பூட்டிய தாளைத் திறப்பாள்திரும்பவும் பூட்டும் மனம்

thirumbavum poottiya thaalaidh thirappaalthirumbavum poottum manam

Again she opens the locked bolt; again the mind locks.

What her hand unfastens, the mind fastens again. In Tamil ‘locks’ has no object: the mind may relock the bolt, or lock itself shut.