1104. Longing for those who forgot

வறண்ட நிலத்தின் விரிசல்கள் கேட்கும்மறந்த மழையின் மொழி

varanda nilathin virisalkal kedkummaranda mazhaiyin mozhi

The cracks of the parched ground listen for the language of the rain that forgot them.

The Tamil can also suggest rain that the land itself has forgotten.

1105. Touch sharpens absence

அவன்சட்டை மெல்ல மடிப்பாள் மடிப்பில்அவன்மார்பின் வெப்பம் அழும்

avansattai mella madippaal madippilavanmaarpin veppam azhum

She folds his shirt gently, and in the fold the warmth of his chest weeps.

1106. Time cannot return

நிலமென்று தேடுவர் நீத்தகா லத்தைநிலம்வந்தும் காலம் வரா

nilamendru theduvar neethakaa lathainilamvandum kaalam varaa

People look for a time that has gone as if it were a place; they reach the place, and the time does not come.